Oeps, het is mei, het is tijd weer eens een blog te plaatsen. De afgelopen; inderdaad maanden hebben we weer een hoop beleefd.

Op onze vrije dagen en avonden vermaken we ons met darten of vissen….. Uhh correctie. Het lijkt Norm onze First mate wel iets om op een zondag naar haaien te gaan vissen. Duhh ik weet niet of ik dat zo een goed plan vind. Maar we vertrekken. Kaas, Norm, Terra, Scott en ik. Norm heeft voor een vieze zak met restafval van vis gezorgd, deze laten we naast de boot slepen……

IMG_7908 IMG_7909 IMG_7910 IMG_7915

Na twee uur hebben we nog steeds geen beet. En is het tijd om terug te varen naar onze ligplaats. Ik geloof niet dat ik het zo erg vind dat we geen haai hebben gevangen. Bij het idee alleen al kreeg ik nachtmerries over het aan boord brengen van een haai. Een sterk verhaal hierover moeten jullie dus missen.

Tijdens de Heineken regatta hebben we Daan gezien, hij heeft ervoor gezorgd dat we weer een nieuwe Nederlandse vlag hebben hangen. Daarnaast is Kaas weer voorzien van de nodige vloeitjes. Nogmaals bedankt Daan.

IMG_7925

Ook Harry kwamen we tegen, ook hij heeft met Stephan meegevaren tijdens de regatta. Wij mochten werken. Ach ja, verschil moet er zijn. Tijdens onze tochten hebben we toch kunnen genieten van alle jachten die de wedstrijd varen. Erg mooi om te zien.

IMG_8005   IMG_8009

IMG_8010

Daarnaast hebben we eindelijk een bankrekening kunnen openen op Sint Maarten. Dat heeft nogal wat voeten in de aarde gehad. Maar we hebben het voor elkaar. Na menig keer op en neer lopen naar de bank en de boot om alle papieren te verzamelen, kwamen we na drie uur bij de bank te hebben gezeten naar buiten….. met een nieuwe bankrekening. 

Tja en dan krijgen we het bericht dat ons Mam, zoals we dat in Limburg zeggen in het ziekenhuis is opgenomen. Dan voel je je in een keer heel ver weg van Nederland. En nu, ik loop met gemende gevoelens rond en wil het liefst meteen naar Nederland vliegen. Maar tja, wat betekend dat voor mijn baan, het is hier Nederland niet. Jeroen geeft ook aan, Diaan kijk maar of je een ticket kunt boeken. Gelukkig heeft onze bazin dezelfde gedachte, meisje ga en maak je om het werk niet druk, dat komt wel goed. Oke, ik ga boeken. Ik laat mijn broers weten dat ik eraan kom. Maar voor ik vertrek moeten alle boten weer de lagoon in, omdat er weer een enorme swell aankomt.

IMG_8027 IMG_8028 IMG_8030 IMG_8031

Tussendoor pak ik mijn tas in en hoop voldoende warme kleren mee te nemen. Een winterjas heb ik helaas niet meer. Maar wie weet kan ik er in Ollanda eentje lenen.

IMG_8036

Op zondag 10 maart vlieg ik naar Nederland. Aan de winter is nog geen eind gekomen. Als ik aankom op schiphol sneeuwt het. Daar sta ik dan, met de rugzak. Ik heb een shirt aan een fleece een bodywarmer en daaroverheen een wollen ponche, tja en tuurlijk een lange spijkerbroek. Mijn slippers heb ik verwisseld voor laarzen. Jee, wat is het koud er staat een oostenwind waardoor het nog kouder aanvoelt….. Ik probeer een treinkaartje te regelen, en voel me meteen niet welkom met het nieuwe systeem. Gelukkig heb ik muntgeld om een treinkaartje naar Culemborg te kopen. De betaalautomaat accepteert geen bankpassen als je los treinkaartje wilt kopen…… Heeft iemand toch ergens zitten slapen met het ontwikkelen van dit systeem. Hoeveel toeristen hebben euro munten in de knip zitten als ze aankomen Terwijl ik in de trein zit en Nederland aan mij voorbij raast lijkt er niets veranderd, en voelt het helemaal niet of ik al anderhalf jaar weg ben.

Als ik aankom in Culemborg, loop ik naar de Spoortjes, de eerste avond breng ik bij hen door. Als ik naar het adres loop, heb ik het ijskoud. En hoe het kan weet ik niet….. In een keer hoor ik, Diana, Diana ben jij dat….. Ja, Heé Jolanda mijn oude kappertje. Oeps!! Zal ze zien dat ik nu zelf mijn haren knip…. Ik denk het niet alles zit verscholen onder de kapicon van mijn bodywarmer. Het is me een raadsel hoe ze mij herkend heeft. Na een korte babbel loop ik weer door. Als ik me bij de spoortjes opwarm is het of ik niet weg geweest ben. We praten bij over het afgelopen jaar, en ik neem uiteraard een heerlijke warme douche, wat een luxe. Tja dat mis ik wel zo af en toe, ongegeneerd lang douchen.

´s middags komen ook John en Diana nog even langs en we constateren, dat ondanks we ouder zijn, niemand veranderd is. Uhh Diaan jij hebt wel wat gewicht verloren. Tja klopt, ik snoep geen muffins en croissants meer. Niet dat ze hier op Sint Maarten niet zijn, maar het komt er niet van. Op mijn vorige werk was het een sport om als eerste met Ussy lekkere muffins te scoren. 🙂 Het water loopt me alweer in de mond. Maar, op die Catamaran waar ik nu werk hebben ze geen kantine!!!

De volgende dag gaan de Spoortjes werken en mijn plan is bij Mieke langs te gaan en van daaruit door naar Wilfried, mijn oudste broer. Ook zij werken op de dag. Edel stelt voor mij tijdens zijn middag pauze met de auto te brengen, dat sla ik niet af. Ik vertel nog even dat het broodje wat ik dacht op te warmen verbrand is, er hangt een brandlucht in de woonkamer die verklaarbaar is. ik had de magenetron/ oven op magnetronstand staan. Tja die luxe apparaten ben ik niet meer gewend.

Als ik bij Mieke aankom, vliegen we mekaar om de nek, kom gauw binnen Diaan, ‘t is zo koud. Ik bedank Edel en geef hem nog een dikke knuffel. In de keuken zitten Astrid, Jan en Ans. Het is gezellig en Mieke heeft nog vers gemaakte soep. Oh Mieke, die sla ik niet af, heerlijk. Ans, Jan en Astrid vertrekken weer en dan is het wachten op Niels. Ik zie hem door de achterpoort verschijnen. Jee wat is die gegroeid. Hij ziet mij nog niet zitten. En dan, Hee Didi met een stem die ik niet herken, ik zag je niet zitten. We geven elkaar een dikke knuffel en halen herinneringen op. Wat heerlijk om hem weer te zien, we gaan samen naar de winkel om een cadeau voor Arne te kopen, die de volgende dag jarig is. Sinds lange tijd zit ik weer op te fiets, en fiets ouderwets samen met Niels naar de stad. In de winkel krijg ik hulp van Niels. Jip, geslaagd, de volgende dag is Arne blij met zijn cadeautje. Eind van de middag komen Sandra en Gerard. En met z’n vieren vertrekken we naar Wilfried. Ik neem afscheid van Mieke. En daar gaan we op naar De Meern, ik denk het adres te weten. Maar hier is wel erg veel bijgebouwd. Uiteindelijk vinden we het huis, en staat er voor het keukenraam op het aanrecht een klein blond mannetje. Ohh kijk dan, dat moet Lennert de jongste zijn. Wat heerlijk om iedereen weer te zien.

De volgende dag, het is inmiddels woensdag gaan Wilfried en ik op weg naar ons Mam. ’s Ochtends horen we dat ons Mam naar huis mag, met de nodige thuiszorg. Ohh wat zal ik blij zijn als ik haar weer zie. Aangekomen in het ziekenhuis storm ik niet de kamer binnen, maar blijf om het hoekje staan. Ze zit al klaar met de tassen, om te vertrekken en ziet Wilfried en mij na elkaar seinen. Wilfried, wie is daar er is nog iemand, En dan verschijn ik om de hoek. We geven elkaar een dikke knuffel en dan is het tijd om naar haar huis te gaan. Wel lekker dat ze naar huis mag en dat ik bij haar kan logeren. Zo kunnen we lekker bijkletsen. De volgende dag kijk ik uit het raam en het sneeuwt, wel mooi zo een wit landschap.

IMG_8040

De tijd vliegt voorbij en ik ben blij weer even in Nederland te zijn. Ik wil ook nog graag naar mijn tweelingbroer en zijn  gezin, plus. Tip Top Sailing te Willemstad mag ik niet overslaan. Ik besluit op vrijdag te gaan. Ik neem afscheid van ons Mam, en vertrek naar Willemstad, van daaruit rij ik door naar Tubbergen. Vanuit het verleden ben ik wel gewend wat kilometertjes te maken. Ik vraag me alleen af of ik na anderhalf jaar nog kan autorijden….. gelukkig ik kom zonder brokken aan in Willemstad. Als ik de auto parkeer bekijk ik de haven en bedenk dat ik hier op de Tao en D-jay gewoond heb. De D-Jay die nu in een warm Sint Maarten ligt. Ik loop richting kantoor en zie als eerste Eggie. He Diaan, wat doe jij hier. Jullie bezoeken 😉 Ik vertel de reden van mijn bezoek aan Nederland en vond dat ik niet kon vertrekken zonder een bezoek aan Tip Top Sailing. Monique wist ervan, zij zat in het complot. Ik zie Ruud en geef hem een dikke knuffel en dan he wie is dat Maasje, Paul Michiel, Willeke, John, Anita en Monique wat leuk om iedereen weer te zien. Kom zegt Ruud, Diaan naar binnen voor een bak koffie, daar is het warm. We babbelen en de tijd is te kort. Ik vertrek met Monique naar haar huis en hoop nog een nieuwe BBQ plaat voor de cob te scoren. Ik zie dat de boot van Willem er nog ligt, maar zie helaas Willem niet. Voor ik naar Tubbergen vertrek gaan Monique en ik nog een hapje eten bij Miquel, die verbaasd is mij te zien.

IMG_8043

En dan is het voor mij tijd te vertekken naar Tubbergen, ik neem afscheid van Monique en kom ca twee uur later aan in Tubbergen. Richard mijn tweelingbroer begroet om op de oprit en we geven elkaar een dikke knuffel. Het voelt goed ook hem en zijn gezin weer te zien. De volgende dag kletsen we bij en dan is het voor mij weer tijd om afscheid te nemen. Er pingelt een traan over mijn wang ik ben zo blij en gelukkig iedereen die ik wilde zien, weer gezien te hebben en besef dat afscheid nemen niet leuk is. Maar ja, dat is de keuze die we gemaakt hebben en ach met skype en e-mail is afstand ook maar betrekkelijk. Ik vertrek naar Ospel en kom weer veilig aan. Ik heb de zondag nog samen met ons Mam, maar zie dat ze moe is. We gaan er dus niet op uit, maar blijven lekker thuis. De volgende dag vertrekt ons Mam naar haar afspraak en ik ga met de bus naar Weert, waarna ik met de trein naar Wilfried vertrek, ik weet inmiddels hoe het werkt. Vanaf het station, loop ik naar hun huis. Inmiddels heb ik wat meer bagage, de 7 kilo waarmee ik vertrok is aangegroeid tot 18 kilo. We hebben een gezellige avond en ik mag weer bij Arne en Jurre op de kamer logeren. De volgende ochtend vroeg brengt Wilfied mij naar Schiphol. Ik heb een brok in mijn keel, maar mijn bezoek van 10 dagen aan Nederland zit er weer op. Het was goed iedereen weer te zien, en het is ook goed weer terug te zijn op de D-Jay. Op het vliegveld van Sint Maarten loop ik Ingrid en Debby Kloppenberg tegen het lijf, de dames zijn een weekje op vacantie. Wie weet zien we ze nog als wij aan het werk zijn. Als ik met mijn bagage naar de aankomsthal loop, staat Kaas al op me te wachten. Van hem hoor ik zijn avonturen, hij heeft het druk gehad. Daarnaast heeft ook hij genoten.

H-M-Friesland-8-Large-e-mail-view[1]

De avond voor mijn aankomst heeft hij met Eddy en Norm een rondleiding gehad op Hare Majesteit Friesland. Een Marineschip wat rondvaart in de Cariebische wateren. Van iedereen hoor ik dat Kaas mij gemist heeft, jaja dat zal wel 🙂

Uiteraard treffen we dames bij Long Bay als wij daar onze middag stop maken met de Too Thum Punche voor de floating bar.

IMG_0119

IMG_0136 IMG_0147

We werken en werken en dan is het Pasen, we besluiten net als afgelopen jaar naar Saba te varen. We hebben een heerlijke tocht en varen als spinakerend naar Saba. ’s Avonds eten we kip en spareribs bij de swinging doors en ’s avonds vertrekken we naar de D-Jay die aan een mooring ligt. ’s Nachts worden we wakker van het rollen van de boot, alles schuift op en neer, we kunnen niet slapen. Het lijkt wel of we in een wasmachine zitten. De volgende ochtend zien we dat bij Boon de zeilen los hangen. Het lijkt wel of ze een zware oversteek gehad heeft, we besluiten de zeilen te gaan vast zetten. Dat is nog een hele opgaaf. De giek bengelt los, deze moet eerst vastgezet worden. Terwijl Kaas aan boord van Boon is probeer ik de dingy langszij op z’n plek te houden. Na ca 15 minuten staat alles vast en gaan we terug naar de D-Jay. Eddy belt of we bij zijn ouders soep komen eten. We willen wel, maar het waait soms 40 knopen, dan laten we de D-Jay niet graag alleen achter. We blijven aan boord. Eddy, belt weer, jongens jullie kunnen de haven wel in, daar gaat het niet zo te keer.

IMG_0150

We meren af langs een hoge kade en beseffen dat we ook hier de D-Jay niet alleen laten. Het regent, wat goed is voor Saba, maar minder voor ons. We gaan naar een barretje aan de overkant en besluiten de volgende dag terug te varen naar Sint Maarten. Via internet halen we het weer binnen en zien dat er maandag meer wind en een hoge swell staat. De volgende dag komt Eddy nog een paas ontbijt brengen en zegt met zijn dingy naar Boon te varen. Hij gaat maandag terug naar Sint Maarten. Wij willen vertrekken en Saba via de andere kant rond varen, maar we willen ook zeker weten dat Eddy veilig terug is van Boon. Na een uur besluiten we de lijnen los te gooien en te vertrekken. In de verte zien we Eddy aankomen, alles is in orde en wij vertrekken via de kant van St Eustatius naar Sint Maarten. We hebben een goede tocht terug en zijn blij vertrokken te zijn. De volgende dag komt Boon aan, de bemanning ziet er groen en geel uit, maar ze zijn weer veilig op Sint Maarten. En zo vliegen de dagen, weken en maanden voorbij.

IMG_8092

Ons plan is nu om over ca twee maanden te gaan overzomeren op Grenada of Trinidad. Aangezien het orkaan seizoen er weer aan komt gaan we het risico niet nemen dat we nergens meer naartoe kunnen met de D-Jay. Het betekend wel dat we onze baan moeten opzeggen en duimen dat als we terug komen ze ons nog willen, ofdat we iets anders vinden. Maar het risico met de D-Jay vanuit Sint Maarten geen kant meer op te kunnen vinden we te groot. We gaan wel zien welke avonturen we tegemoet gaan. Plus, de D-Jay vraagt om aandacht er zijn voldoende klusjes te doen, we hoeven ons dus niet te vervelen. 🙂

Volgende »

  1. Leo Mackaay schreef:

    Mooi verhaal. Hoe is het nu met jouw Mam? Weer beter?
    Goede reis naar Trinidad! Tot de volgende blog.
    Groet voor jullie beiden van Adrie en Leo Mackaay-Bouter

  2. Ruud schreef:

    Gaat goed blij weer iets te lezen. Niet zo lang meer wachten met updates.

    Ruud

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s